İzmir'e Gitmek (Dönmek de Var)
Geçen hafta cümbür cemaat İzmir’e, özelde Aliağa’ya gittik. Trenle. Yataklı vagonda. Lokantasında oturarak. İnanılmaz bir keyif, bir de rötarı bol olmasa…Tren lokantalarına hastayım, yemekleri o kadar güzel olmasa da, en manzaralı durağan lokantadan bile daha güzel manzarası var. O yüzden yemekten çok dışarısı ilgilendiriyor sizi:
Gezmek, dinlenmek falan derken, ekseri İzmir’linin pek de normal bulduğu şeylerle eğlendik, geldik. Örneğin, yıllar önce ara sokaklarında eski kitap avlayıp kaset doldurttuğum Karşıyaka’nın hiç de dikkatimi çekmeyen bir camisi, uyarısıyla dikkatimi çekti — önünden her gün geçen bu ilanı yazılana kadar cami çalışanlarının başına gelenleri merak ediyor mu acaba?
Kepenk demiri, meşrubat kasası, bisiklet… Benim zamanımda sadece bebek bırakırlardı önüne. Gelişmişiz demek ki.Başka neler yaptık? Alsancak’a indik tabii ki. Tabii ki denize en yakın kafede bira içtik. Vallahi, bak:
Ayrıca sanki zorlayan varmış gibi her İzmir’e gelen kişinin önünde fotoğraf çektirdiği yerde fotoğraf çektirdik tabii, buraya da koymasam olmazdı:
Asıl sebeb-i ziyaretimizse, aşağıdaki fotoğrafta özetlenmiş durumda, ayrıntısını sonra yazarım ama yeterli bilgi için bakınız:
